B10:44
Tonight I planted a tiny seed in a small pot.
Bu gece küçük bir saksıya minicik bir tohum ektim.
It was just a speck of brown, nothing special.
Kahverengi bir noktaydı sadece, özel bir şey yoktu.
I covered it with soil and gave it water.
Üstünü toprakla örttüm ve su verdim.
Now I wait, and waiting feels strange.
Şimdi bekliyorum ve beklemek tuhaf hissettiriyor.
I check the pot every few hours.
Birkaç saatte bir saksıya bakıyorum.
Nothing changes, and I feel a bit silly.
Hiçbir şey değişmiyor ve kendimi biraz aptal hissediyorum.
But I remember my first week at the clinic.
Ama klinikteki ilk haftamı hatırlıyorum.
I wanted to learn everything in one day.
Her şeyi bir günde öğrenmek istemiştim.
The apps and charts felt like a maze.
Uygulamalar ve tablolar labirent gibi geliyordu.
But each day I learned one small step.
Ama her gün küçük bir adım öğrendim.
Growth is not a rush; it is a rhythm.
Büyüme acele değil; bir ritimdir.
So I will water this seed and trust the dark.
O yüzden bu tohumu sulayacağım ve karanlığa güveneceğim.
ES
Late Night Thoughts on Planting and Waiting
by @esra_77