A2–B10:34
I remember walking home in the rain.
Yağmurda eve yürüdüğümü hatırlıyorum.
My friend held the umbrella over me.
Arkadaşım şemsiyeyi benim üzerime tuttu.
Her sleeve got wet, but she did not mind.
Kolu ıslandı ama umursamadı.
That small act felt like a big hug.
O küçük hareket kocaman bir sarılma gibiydi.
I was nervous about job interviews that week.
O hafta iş görüşmeleri konusunda gergindim.
She listened to me practice my answers.
Cevaplarımı çalışırken beni dinledi.
Under the umbrella, I felt less alone.
Şemsiyenin altında daha az yalnız hissettim.
Sharing space made the rain feel lighter.
Alan paylaşmak yağmuru daha hafif hissettirdi.
Now I think of that walk often.
Şimdi sık sık o yürüyüşü düşünüyorum.
The support helped me stay calm.
Destek sakin kalmama yardımcı oldu.
I got the job in the end.
Sonunda işi aldım.
But the memory of that umbrella stays.
Ama o şemsiyenin anısı kalıyor.
Warmed by a shared umbrella
by @kerem72