B10:56
Tonight, a small hand showed me something big.
Bu gece, küçük bir el bana büyük bir şey gösterdi.
My niece played with old blocks on the rug.
Yeğenim halıda eski bloklarla oynuyordu.
She built a wobbly, tall tower.
Sarsılan, uzun bir kule inşa etti.
It tumbled down, making a soft clatter.
Yere düştü, hafif bir tıkırtı yaptı.
She did not frown or complain at all.
Hiç kaşlarını çatmadı ya da şikayet etmedi.
Instead, she giggled with pure delight.
Bunun yerine, saf bir sevinçle kıkırdadı.
Then she started building it up again.
Sonra tekrar inşa etmeye başladı.
There was no hint of frustration in her.
Onda en ufak bir hayal kırıklığı yoktu.
This simple act held a real lesson for me.
Bu basit eylem benim için gerçek bir ders içeriyordu.
We often fear things falling apart.
Sık sık bir şeylerin dağılmasından korkarız.
But maybe rebuilding is part of the fun.
Ama belki yeniden inşa etmek eğlencenin bir parçasıdır.
Her small spirit truly sparked my own.
Onun küçük ruhu gerçekten benimkini ateşledi.
A Child's Resilience: Rebuilding with Joy
by @mustafa59